بعضی وقتا وقتی که فک کنم که چقد از آخرین دیدارمون گذشته بغض می کنم . از اینکه چه زمان دوریه که با هم بودیم یهو دلم می ریزه اصلا نکنه همه اینا فکر و خیاله نکنه تو نیستی و من فقط تو رو تصور کردم . . . . دلم برات تنگ شده برای گرفتن دستات برای یه حرف زدن رو در رو برای نگاهت برای چشمهات .....

آدمهای هم فرکانس همدیگر را پیدا می کنند حتی از فاصله های دور از انتهای افق های دور و نزدیک انگار جایی نوشته بود که اینها باید در یک مدار باشند یک روزی یک جایی ، باید با هم برخورد کنند آنوقت میشوند همدم میشوند دوست میشوند رفیق اصلا میشوند هم شکل حرفهایشان میشود آرامش خنده هایشان ، کلامشان می نشیند روی طاقچه دلشان نباشند دلتنگ هم می شوند هی همدیگر را مرور می کنند ، و از هم خاطره می سازند و یادمان باشد حضور هیچکس اتفاقی نیست ....